Δέχτηκα ένα ερέθισμα πριν λίγο, από μια συνέντευξη που πήρα σε ένα νέο 26 ετών και επειδή θυμήθηκα τα δικά μου λάθη, θέλησα να μοιραστώ τα συμπεράσματά μου μαζί σας:

1) Μην δίνετε στα παιδιά σας εργασιακά πρότυπα που τα εκπαιδεύουν να πιστεύουν ότι μόνο μια σταθερή εργασία (τύπου δημόσιο) θα τους πρόσφερε την «ασφάλεια» που επιθυμείτε ή επιθυμούν. Η «ασφάλεια» στην εργασία, δεν αποκτάται μόνο με μονιμότητα, κοινώς αποτελμάτωση, αλλά με την ικανότητα να εξελισσόμαστε και να προσαρμοζόμαστε στα εκάστοτε δεδομένα. Να μαθαίνετε στα παιδιά σας να είναι ανοικτά σε οποιαδήποτε «πόρτα» τους ανοίξει, για να μάθουν να διαβαίνουν στη ζωή. ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΕΘΑΝΕ …..

Τα «ελεύθερα επαγγέλματα», μπορεί να τραβάνε πολλά σε αυτή την δύσκολη φάση της χώρας μας, αλλά είναι μονόδρομος να ανθίσουν και πάλι, μόλις ωριμάσει η πολιτεία και δοθεί η χαμένη αξιοπρέπεια στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που προσπαθούν.

2) Μην γκρινιάζετε για την εξωτερική κατάσταση παρέα με τα κατευθυνόμενα ακούσματα των ΜΜΕ, μπροστά στα παιδιά σας, καθώς άθελα σας δηλητηριάζετε το καύσιμο δημιουργίας στη ζωή, που είναι η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.

3) Όταν ένα παιδί ζει σε ένα περιβάλλον, που ακούει από το πρωί μέχρι το βράδυ μόνο γκρίνια για την επιβίωση, πως μετά θα πάει να ζητήσει εργασία και να περάσει από συνέντευξη, όταν η κατάθλιψη από τον βομβαρδισμό που δέχεται καθημερινά στο οικογενειακό του περιβάλλον τον έχει επηρεάσει;; Κανένας εργοδότης ΔΕΝ προσλαμβάνει υπάλληλο που να του καθρεφτίζει την καθημερινότητα που ζει έξω…. !!!

4) ΔΙΔΑΞΕΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ «ΥΠΟΜΟΝΗ – ΥΠΟΜΟΝΗ – ΥΠΟΜΟΝΗ». Αυτή η αρετή δεν χρειάζεται «λεφτά» για να την μάθει κάποιος, αλλά ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ από εμάς τους μεγαλύτερους !!!